Zgubiona dla siebie, odnaleziona w Miłości

 

Często wyobrażamy sobie, że stan siódmego mieszkania jest ostatecznym dopełnieniem długiego okresu wzrastania. Choć teoretycznie wiemy o tym, że takie myślenie nie jest właściwe, nieustannie wracamy do utartych schematów: dom jest wzniesiony, jestem teraz piękny i bogaty, wreszcie mam wszystko, za czym tęskniłem. Jest to jednak zupełnie błędne myślenie. Dom nie jest do końca wzniesiony! Teraz właśnie nareszcie runął! Wolę przyznać po prostu, że Wszechmocny uczynił wielkie rzeczy w duszy dziecka swojej Boskiej Matki, a największą z nich jest ta, że dał mu poznać jego małość. Oblubieniec przystraja swoją oblubienicę, oczywiście, ale w jaki sposób? Pozwala jej porzucić wszystko, co do niej należy. Jest zgubiona dla siebie samej.

Odtąd już nigdy błoń zielona
Nie ujrzy mnie, ni pójdę kiedyś w tamte strony!
Powiedzcie wszystkim, żem dla nich zgubiona,
Poszłam, gdzie mnie porwała miłość,
Zgubiłam wszystko, lecz mam skarb niezgłębiony!

Teresa od Jezusa mówi o osobliwym zapomnieniu, którego nigdy nie zaznała: zapomnienie o sobie tak zupełne, jakby ta dusza już nie istniała. (…) już nie zna siebie, ani już nie myśli o sobie, ani o niebie, ani o życiu, ani o czci własnej, jeno wszystka jest oddana i poświęcona szerzeniu czci Bożej. Snadź owe słowa, które Pan rzekł do niej, aby miała pieczę w sprawach Jego, a On będzie pamiętał o sprawach jej, wydały swój skutek i w czyn się zamieniły. Nie troszczy się o siebie, cokolwiek by na nią przyjść mogło, i w tak zupełnym żyje zapomnieniu o sobie, jakby jej zgoła nie było. Sama przynajmniej w niczym już nie chciałaby być czymś, chyba tam tylko, gdzie widzi, że może w czymkolwiek przyczynić się, choćby w rzeczy najmniejszej, do pomnożenia czci i chwały Bożej (3,2). Tutaj doświadczamy siebie jako wielkiej pustki, nie jakiegoś wakuum, ale pustki pełnej możliwości, dlatego że daje ona pełną wolność Bogu. „(…) dość jej tego, że ma z sobą Pana swego, że już nie ona żyje, ale On w niej” (3,8). Istnieje tutaj ciągłe doświadczanie totalnej zależności. Samemu nic nie można uczynić. Jest to absolutne ubóstwo i właśnie dlatego także absolutne bogactwo. Kiedy człowiek został zredukowany do tego, kim jest – sam z siebie niczym – może zostać tym, kim jest w Bożym zamiarze – wszystkim z łaski. Tak, w siódmym mieszkaniu jesteśmy naprawdę sobą. Bez Boga człowiek nie może znaleźć swojego właściwego bytu.

Rozważania oparte na książce Stinissena « Wędrówka wewnętrzna śladem św. Teresy ».

Módlmy się: Boże, Ty przez swojego Ducha natchnąłeś świętą Teresę od Jezusa, aby wskazała Kościołowi drogę wiodącą do doskonałości,  spraw, abyśmy się karmili jej duchową nauką  i zapalili się pragnieniem prawdziwej świętości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna,  który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego,  Bóg, przez wszystkie wieki wieków.