Ewangeliczny radykalizm zaakceptowanej słabości
Większość z nas nie doszła jednak jeszcze do siódmego mieszkania! Niemniej można już teraz próbować żyć tak, jak byśmy tam byli. Może to brzmi zuchwale, ale sama Ewangelia wzywa nas do tego. Ewangelia nie przynosi różnych programów dla poszczególnych ludzi ani różnorakich kierunków na poszczególne etapy drogi. Jezus ukazuje wszystkim to samo, a ideał, który przedkłada, jest dokładnie tym, który charakteryzuje siódme mieszkanie. Bądź jak małe dziecko, mówi (Mt 18,3), nie troszcz się zbytnio o nic, licz na Ojca w niebie i wszystkiego oczekuj od Niego (Mt 6,25–34), oprzyj się na Mnie, gdyż beze Mnie nic nie możesz uczynić (J 15,5). Pokój zostawiam wam, pokój Mój wam daję, mówi Jezus (J 14,27). Strać swoje życie, a naprawdę je zachowasz (Mk 8,35). Jak Ja żyję przez Ojca, tak wy przeze Mnie żyć będziecie (J 6,57).
Co stoi na przeszkodzie, byśmy już teraz próbowali żyć tą rzeczywistością? Nie mówmy, że to zbyt wzniosłe dla nas, że nasze „mięśnie duchowe” nie są dostatecznie rozwinięte, bo to właśnie one są przeszkodą w drodze. Tutaj nie potrzeba siły, ale w pełni zaakceptowanej słabości. „Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny” (2 Kor 12,10). Hasłem nie jest wysiłek. Zawierzenie, całkowita zależność i pokój są warunkiem rezygnacji z jakiejkolwiek formy zachłannego wysiłku i samowolnego działania.
Zupełna rezygnacja z decydowania o samym sobie wydaje się męcząca, ale nic nie wywołuje takiej ulgi, radości i wyzwolenia, jak bycie narzędziem Boga i bycie tylko tym.
Ileż czasu tracimy, idąc wielkimi krokami po niewłaściwej drodze! Bez zasadniczego zawierzenia, które jest warunkiem, by Bóg mógł w nas żyć swoim wolnym życiem, nie uratuje nas mnóstwo godzin spędzonych na modlitwie ani żadne inne ćwiczenia.Dlaczego zawsze chcemy szukać Boga w innej rzeczywistości niż w tej, w której żyjemy? Dlaczego tak zawzięcie wierzymy, że zanim będziemy mogli Go spotkać, Bóg wpierw musi zmienić rzeczywistość? Jak Bóg może wypełnić swoje plany wobec nas, jeśli my upieramy się, chcąc czegoś innego, niż On chce, jeśli nie chcemy zaakceptować siebie i naszej rzeczywistości, która w każdym momencie jest stwarzana i na nowo tworzona przez Niego?
Tam, w zaślubinach z Bogiem, zawierzenie staje się naszą naturą i wszystko ostatecznie spoczywa w Jego rękach. Tymczasem tutaj chodzi o to, byśmy raz za razem ustępowali, byśmy tak szybko, jak potrafimy, rozluźnili ten kurczowy uścisk, który jest konsekwencją tego, że mamy swoją wolę, że sami chcemy kierować i decydować o naszym życiu. Niezłomnie i wciąż od nowa mamy otwierać się na stwórczą moc Boga, pozwolić Chrystusowi, aby żył w nas.
Rozważania oparte na książce Stinissena « Wędrówka wewnętrzna śladem św. Teresy ».
Módlmy się: Boże, Ty przez swojego Ducha natchnąłeś świętą Teresę od Jezusa, aby wskazała Kościołowi drogę wiodącą do doskonałości, spraw, abyśmy się karmili jej duchową nauką i zapalili się pragnieniem prawdziwej świętości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.