O nas

Gnieźnieński Karmel wywodzi się ze wspólnoty w Tryszczynie k/Bydgoszczy, która na prośbę Ks. Prymasa Józefa Glempa podjęła się budowy klasztoru na ofiarowanym na ten cel terenie, dzięki hojności licznych dobrodziejów z Polski i zagranicy. 30 czerwca 1995r. grupa 9 sióstr rozpoczęła życie w nowym klasztorze.

 

Święta Rodzina z Nazaretu: Jezus, Maryja i Józef są szczególnymi Patronami naszego gnieźnieńskiego Karmelu, a tajemnica Ich wspólnoty jest dla nas wezwaniem i ożywia naszą modlitwę w intencji rodzin.

 

Miłość, aby była piękna musi być zaszczepiona w sercach ludzkich przez Ducha Świętego. Tak właśnie jest, gdy chodzi o Jezusa, Maryję i Józefa. Piękna miłość, opiewana w Pieśni nad Pieśniami, stała się ich udziałem na samym progu Nowego Przymierza.


Od Eliasza

Nasza wspólnota zakonna wyrasta z duchowych źródeł monastycyzmu wschodniego, żyjemy Regułą pierwotną mnichów z Góry Karmel w Palestynie, która w tradycji biblijnej jest związana z postacią proroka Eliasza. Jak oni, oddane szczególnej miłości i czci Matki Bożej jesteśmy cząstką karmelitańskiej rodziny zakonnej.

 

Św. Teresa od Jezusa, odpowiadając na szczególne potrzeby Kościoła, rozdartego w swej jedności w okresie Reformacji, odkryła na nowo całe bogactwo charyzmatu karmelitańskiego, odnowiła Zakon i wyznaczyła apostolski cel modlitwie i kontemplacyjnemu życiu karmelitanek bosych.

 

Modlitwa przenika całe życie, aby chodzić w obecności żyjącego Boga, nieustannie poszukując zjednoczenia z Nim w wierze, nadziei i miłości.

 

"Wpatrując się w czcigodne postacie dawnych Ojców, zwłaszcza proroka Elaisza jako swego inspiratora, Zakon żywiej uświadamia sobie swe powołanie kontemplacyjne nastawione całkowicie na słuchanie Słowa Bożego i na poszukiwanie największego skarbu, drogocennej perły Królestwa Bożego, w wielkiej samotności i całkowitym oderwaniu od świata." (konst. 2)

 

Życie we wspólnocie

Karmelitanki bose prowadzą życie kontemplacyjno-eklezjalne, w harmonii między samotnością i milczeniem a komunią siostrzaną, w małej rodzinie, której najwyższą normą życia jest wzajemna miłość.

 

Św. Teresa ograniczyła liczbę sióstr do 21, aby możliwe było tworzenie głębokich więzi i życie w przyjaźni: "Tutaj wszystkie powinny byc z sobą w przyjaźni, wszystkie powinny na równi siebie miłować, wszystkie wzajemnie siebie cenić i wzajemnie się wspomagać." (D 4,7)

 

Pisze również o życiu wspólnotowym: "Wielkie to nieszczęscie dla duszy być pozostawioną samej sobie wśród tylu niebezpieczeństw. Z tego powodu radziłabym każdemu, kto się oddaje modlitwie wewnętrznej, aby zwłaszcza z początku starał się o przyjaźń i towarzystwo z takimi, którzy podobnież ćwiczą się w rozmyślaniu. Jest to rzecz w największym stopniu pożyteczna, choćby tylko dlatego, że wtedy jeden drugiego modlitwą swoją wspomaga." (Ż 7, 20)


Mała droga św. Teresy z Lisieux

W sposób szczególny jest nam bliska św. Teresa od Dzieciątka Jezus i światło "małej drogi duchowego dziecięctwa". Teresa w ukryciu Karmelu przeżywała wielką przygodę chrześcijańskiego doświadczenia i przypomniała, że to właśnie w słabości człowieka Bóg dokonuje swoich cudów.

 

"Aby kochać Jezusa, to im jesteśmy słabsi, tym bardziej jesteśmy gotowi na działanie tej Miłości, co pochłania i przemienia. Jakkolwiek daleko byśmy były, Jezus sam po nas przyjdzie, przemieni nas w płomień miłości. Jezus nie domaga się wielkich czynów, nie potrzebuje naszych dzieł, lecz jedynie miłości. Jest spragniony miłości."


Przewodnicy na Górę Karmel

Święci Teresa od Jezusa, Jan od Krzyża, Teresa od Dzieciątka Jezus i inni święci Karmelu, dzieląc się swoim doświadczeniem na temat modlitwy, nieustannie nas inspirują i umacniają w wędrówce na szczyt góry, którą jest Chrystus.

 

 

FOTO K. BUDZIŃSKI

Ta strona korzysta z plików cookies.

Akceptuję Jeśli nie akceptujesz...