I Niedziela Wielkiego Postu

Rok A: Mt 4,1-11

 

Na początku Wielkiego Postu, u progu osobistej decyzji każdego z nas, aby wyjść na pustynię własnego serca i szukać drogi powrotu do Pana, powrotu do pierwotnej gorliwości miłowania Go, Kościół przypomina nam scenę kuszenia Jezusa na pustyni. Sytuacja czterdziestodniowego postu oraz zmagania Jezusa, jakich doświadczył gdy przystąpił kusiciel, mogą być dla nas okazją do zachęty pośród walki i wzrastania w zawierzeniu. Jezus przeszedł przed nami tę drogę, stanął pośród nas jako słaby i kruchy w ludzkiej naturze po to, aby okazać wierność swego synostwa wobec Ojca i włożyć nam w usta miecz swego słowa; aby przysposobić nas do walki z tym, który już został zwyciężony.

 

Perykopa kuszenia na pustyni ukazuje nam trzy momenty, trzy sposoby kusiciela, które miały na celu ugodzić w to, co najgłębsze - w synowską relację Jezusa do Ojca. Pierwszą próbą okazał się moment, gdy Jezus poczuł głód - doświadczył ograniczenia, słabości, niewystarczalności ludzkiego ciała. Kusiciel przychodzi w tym osłabieniu i proponuje pozorne dobro: "Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem" - jeśli jesteś Synem Bożym, użyj swej mocy by zaradzić swoim potrzebom; możesz zmienić tę sytuację, radź sobie sam, możesz to uczynić i nie cierpieć głodu. Odpowiedź Jezusa nie jest niczym innym jak Nim samym - Słowem Wcielonym, Słowem ku Ojcu: "nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych". Prawdziwym pokarmem jest relacja do Ojca - jest nią Jego słowo - Syn - Jezus Chrystus.

 

Drugi atak szatana, który opisuje Ewangelia, skierowany jest przeciw ufności Jezusa wobec Ojca. Kusiciel chce zasiać wątpliwość i poddać próbie wierność Ojca: jeśli jesteś Synem Bożym rzuć się w dół! On cię pochwyci, jeśli jest prawdą to, co zostało napisane. Jezus ujawnia podstęp złego. Przecina fałsz słowem prawdy, które jest ostre jak miecz: "Nie będziesz wystawiał Pana, Boga swego", nie będziesz poddawał w wątpliwość Tego, który jest.

 

Trzeci, agresywny atak szatana, jest próbą zakwestionowania wiary w Jedynego, prawdziwego Boga i jawnym skłanianiem do bałwochwalstwa: "Jeśli oddasz mi pokłon, dam ci to wszystko" - jeśli uznasz mnie panem, wtedy uczynię cię panem samego siebie a bogactwo będzie twoim kultem. Reakcja Jezusa jest stanowcza - z mocą wypowiada słowa egzorcyzmu: "Idź precz, szatanie!" Następnie rozświetla mrok grzechu porażającym dla kusiciela światłem prawdy: idź precz, który od początku odmówiłeś wierności, wzgardziłeś posłuszeństwem w służbie Jedynemu, prawdziwemu Bogu. Jezus definitywnie demaskuje kusiciela. Słowami uległości wobec Ojca potwierdza swoje odwieczne synostwo: "Panu, Bogu swemu będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz".

 

Niechaj walka, której dał wyraz Syn Człowieczy pobudza nas do czujności i pomnaża w nas męstwo; niech zakorzenia nas w ufności wobec Jedynego, prawdziwego Boga, naszego Ojca, abyśmy w wierze ugruntowani przynosili obfite owoce czynów miłości.

 


powrót

Ta strona korzysta z plików cookies.

Akceptuję Jeśli nie akceptujesz...